طبق داده‌های بانک جهانی، تولید ناخالص داخلی اسمی مکزیک در سال ۲۰۲۴ حدود 1.
86 تریلیون دلار و GDP سرانه آن حدود 14.
185 دلار بوده است.
رشد اقتصاد در سال ۲۰۲۴ برابر با 1.
4 درصد گزارش شده و OECD رشدهای آهسته‌تر اما مثبت را برای سال‌های ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۷ پیش‌بینی می‌کند.
طبق بررسی‌های انجام شده اقتصاد مکزیک، بزرگ، صنعتی و باز است؛ اما در کوتاه مدت با محدودیت‌های سرمایه‌گذاری، عدم قطعیت تجاری و فشارهای مالی روبه روست.
این گزارش با نگاهی به موقعیت جغرافیایی این کشور تأکید دارد که تجارت خارجی نه یک بخش جانبی، بلکه ستون اصلی اقتصاد ملی این کشور است.
بخش عمده صادرات مکزیک به آمریکا انجام می‌شود و بسیاری از کارخانه‌های این کشور بخشی از زنجیره تولید شرکت‌های آمریکایی، اروپایی و آسیایی هستند.
بر اساس یافته‌های موجود، اقتصاد مکزیک در نقطه‌ای مهم قرار دارد.
از یک سو، ظرفیت‌های صنعتی، جغرافیایی و تجاری این کشور آن را به یکی از برندگان بالقوه بازآرایی زنجیره‌های جهانی تبدیل کرده است.
از سوی دیگر، مشکلات ساختاری مانند ضعف سرمایه‌گذاری عمومی، پایین بودن نسبت مالیات به GDP، مشکلات انرژی و وابستگی شدید به بازار آمریکا ریسک‌های جدی ایجاد می‌کنند.
خودروسازی و قطعه‌سازی همچنان ستون اصلی صادرات صنعتی مکزیک هستند و هوافضا و تجهیزات پیشرفته نشانه حرکت کشور به سمت تولید با فناوری بالاتر است.
نفت و PEMEX اگرچه دیگر موتور رشد سابق نیستند؛ اما همچنان برای سیاست مالی، امنیت انرژی و اعتماد سرمایه‌گذاران اهمیت دارند.
گردشگری نیز به‌عنوان موتور خدماتی و ارزآور می‌تواند اشتغال و توسعه منطقه‌ای ایجاد کند.
برای نهادهای ایرانی، مطالعه اقتصاد مکزیک از دو جهت اهمیت دارد: نخست، شناخت بازاری بزرگ و صنعتی در آمریکای لاتین؛ دوم، یادگیری از تجربه سیاست صنعتی، خوشه‌سازی، تجارت آزاد، جذب سرمایه خارجی و اتصال به زنجیره‌های ارزش.
در نهایت باید گفت مکزیک نشان می‌دهد که موقعیت جغرافیایی به‌تنهایی کافی نیست؛ موفقیت زمانی حاصل می‌شود که زیرساخت، توافق تجاری، نیروی انسانی و سیاست صنعتی در یک مسیر هماهنگ قرار گیرند.
ثبت دیدگاه